Поддержать нас
Беларусы на войне
  1. «Хочу мужика!» Блогерка-миллионница из Минска запустила наш ответ «Сердцу ангела» и ищет парня на шоу
  2. «Сейчас я сдаю 41 квартиру в Минске». Беларус рассказал о бизнесе на краткосрочной аренде жилья
  3. «Под конвоем вывезли нас с границы». Российская блогерка рассказала, как ее мужа задержали на въезде в Беларусь из-за подписки
  4. До войны в этом беларусском областном центре жили 180 тысяч, после — всего 118 (не тысяч, а человек). Почему так случилось
  5. Беларус снял пьяную коллегу на корпоративе и поплатился за видео. Но сначала выиграл суд
  6. Турецкий миллиардер заметил 17-летнюю беларуску и женился на ней. Рассказываем, как сложилась их история и что было после его смерти
  7. Минчанин случайно заметил на своей карте недостачу 85 долларов. После жалобы сумма вернулась на счет — в банке объяснили, что произошло
  8. В Китае прошла трехсторонняя встреча Трампа, Си Цзиньпина и Путина
  9. Силовики начали приходить к беларусам за жалобы в TikTok, у некоторых забирают телефоны — СМИ
  10. «У нас новые правила перевозки пассажиров?» Беларуска заказала «Яндекс Go», а водитель потребовал от нее «ехать в определенной позе»
  11. Россия готовила на границе с Польшей провокацию с большим количеством жертв — Rzeczpospolita
  12. «Двухметровый стокилограммовый мужчина-клинер». Беларус променял работу менеджера на уборку — и его все устраивает
  13. «Одно слово на польском — пять суток ШИЗО. Рискнешь?» Экс-политзаключенный рассказал о самом «удивительном» запрете в колонии
  14. Возврат в Китай за ваш счет? В МАРТ прокомментировали правила торговли, возмутившие беларуса
  15. «Нашу продавщицу из „Минимаркета“ давно не интересует, что сказал Трамп». Как живет Киев накануне зимы — рассказ беларуски
  16. «Подругу за пять смен оштрафовали на 140 рублей». Беларусы рассказали, сколько на самом деле зарабатывают на складе Wildberries
  17. Курортный пятизвездочный отель и номер на 50 м². Виктория Лукашенко с мужем и сыном потратили на отпуск почти пять тысяч евро — «Бюро»


/

Данные нобелевского лауреата премии мира Алеся Беляцкого появились в базе розыска МВД России. Как выяснилось, беларусские силовики ищут экс-политзаключенного с 5 августа. Знает ли правозащитник, по поводу чего к нему возникли претензии у силовиков, и как относится к факту уголовного дела? «Зеркало» спросило у самого нобелевского лауреата.

Нобелевский лауреат, глава правозащитного центра "Вясна", бывший политзаключенный Алесь Беляцкий. Вильнюс, Литва, 18 декабря 2025 года. Фото: "Зеркало"
Нобелевский лауреат, глава правозащитного центра «Вясна», бывший политзаключенный Алесь Беляцкий. Вильнюс, Литва, 18 декабря 2025 года. Фото: «Зеркало»

— Ваше имя появилось в списке розыска МВД РФ. Знали ли вы до этого, что в отношении вас в Беларуси заведено уголовное дело? И известна ли вам статья?

— Не, не. Я нічога не ведаў, і самае цікавае, што мне скінулі спасылку з «Люстэрка». Што тут скажаш… Навіна невясёлая, сумная, можна сказаць. Яна сведчыць, што рэпрэсіі ў Беларусі працягваюцца. І такія паўзучыя, трансгранічныя, якія, здавалася б, не тычацца рэальнай сітуацыі, бо я маю палітычны прытулак у Нарвегіі, зараз у Осла знаходжуся. І ўсе мае перасоўванні ў апошнія месяцы былі звязаныя з паездкамі ў краіны Еўразвязу, дзе я пад аховай еўрапейскіх законаў, якія тычацца палітычных бежанцаў. Тым не менш гэта яшчэ адно сведчанне пра тое, што ў Беларусі сітуацыя кепская з правамі чалавека і што пераслед працягваецца.

Спачатку мы даведаліся (я маю на ўвазе, тыя актывісты, палітычныя зняволеныя, якія былі выкінутыя з Беларусі ў снежні), што шмат у каго з нас анулявалі беларускія пашпарты. І ў мяне таксама. Наступнай была навіна, што, аказваецца, я ўжо нагаварыў на чарговую крымінальную справу.

Мяне асабіста гэта мала хвалюе, таму што перажывалі мы і значна горшыя часы ў тым жа зняволенні. Усе гэтыя пагрозы мяне абсалютна не выводзяць з нармальнага працоўнага стану. Ужо канец жніўня, ідзе планаванне чарговых сустрэч, паездак, якія пачнуцца з пачатку верасня, калі скончыцца адпачынкавы сезон.

Тым не менш, канешне, гэта яшчэ адзін трывожны званочак, што ў Беларусі нічога не змянілася, рэпрэсіі працягваюцца, яны набываюць і маюць вось такую трансгранічную форму. І гэта паказвае, што, па сутнасці, беларускія ўлады не змянілі сваё стаўленне да апанентаў, да тых людзей, якія крытычна выказваюцца, ацэньваюць сітуацыю з правамі чалавека, з грамадзянскімі і палітычнымі свабодамі ў краіне.

— Будете ли вы каким-либо образом выяснять подробности этого уголовного дела? Пытаться связываться с беларусскими силовыми структурами, узнавать, что к чему?

— Мяне гэта, шчыра кажучы, мала цікавіць. Я ўспрымаю гэта найперш як псіхалагічны ціск. Хаця, канешне, цяпер праз Турцыю, Азербайджан ці Арменію ўжо не паляціш. А астатняе мяне мала цікавіць, я не чакаю нейкіх змен, пакуль мы іх канкрэтна не ўбачым на свае вочы. Бо пакуль нават тыя вельмі асцярожныя перамовы, якія вядзе зараз ЗША з беларускімі ўладамі, — не больш чым перамовы з агрэсіўным і таталітарным рэжымам. Змен мы ніякіх не бачым. І спадзявацца на штосьці не прыходзіцца.

— С позиции правозащитника как бы вы оценили тот факт, что власти сначала выдворяют политзаключенных из страны в непонятном статусе, без документов, а потом еще и заводят уголовные дела либо приходят к родственникам и продолжают их разыскивать? Зачем это делается?

— Мяне з пашпартам, дарэчы, выгналі, іншая справа, што яго анулявалі, ён стаў несапраўдным. Але што тычыцца пераследу сваякоў ці, як мы ведаем, выпадкаў арышту маёмасці, як у Паўла Севярынца зараз, то гэта пацвярджае мае словы, што рэпрэсіі працягваюцца і формы гэтых рэпрэсій розныя. Гэта ціск, як маральны, так і ціск, які тычыцца маёмасных правоў, грамадзянскіх правоў (пазбаўленне пашпарта — якраз гэта). Зараз няма ніякіх падстаў ацэньваць, што рэжым гатовы змяніць сваю пазіцыю, неяк змякчыць сітуацыю. Гэта гаворыць пра тое, што нам трэба далей працягваць сваю працу па ацэнцы сітуацыі і далей звяртацца да міжнароднай супольнасці, каб агульнымі намаганнямі дабіцца паляпшэння спраў у нашай краіне.

— Есть ли у вас ответ на вопрос, зачем беларусские власти репрессируют тех, кто уже находится за границей?

— Насамрэч дзейнасць актывістаў (і грамадскіх, і палітычных) і журналістаў, якія апынуліся за мяжой, яна значная. Нельга яе недаацэньваць. І той уплыў, які аказвае беларуская дыяспара на само беларускае грамадства і Беларусь, ён вялізны. Усе дзіркі тут не заканапаціш. Бо нават у савецкія часы, калі нам там было па 15−16 гадоў, мы хадзілі з ВЭФамі (такімі радыёпрыёмнікамі з антэнай) на вуліцу і слухалі і «Голас Амерыкі», і «Радыё Свабода», і Бі-бі-сі. Нам быў цікавы альтэрнатыўны пункт погляду, увогуле, што гавораць людзі, нашы ж суродзічы, якія апынуліся за мяжой, што яны думаюць. Прынамсі ў мяне яшчэ ў тыя гады гэта заклала разуменне вольнага свету і таго, што сітуацыя ў Беларусі ненармальная.

Зараз магчымасці ўплыву значна большыя, не трэба іх змяншаць. Мы фактычна працуем разам з тымі беларусамі, якія жывуць у Беларусі і не могуць выказвацца вольна. Мы фактычна з’яўляемся адвакатамі нашага беларускага грамадства — запалоханага, якое асцерагаецца зараз гаварыць праўду, бо адразу ж пачынаюцца рэпрэсіі. Мы адвакатуем гэтае грамадства і мы з’яўляемся неад’емнай часткай яго. Таму і рэпрэсіі, накіраваныя супраць актывістаў, з пункту гледжання ўлад, маюць сэнс.

Яны прыдушылі апазіцыю, дэмакратычны голас у самой Беларусі, але не могуць гэта зрабіць за яе межамі адкрытым спосабам — праз турму. Таму шукаюць іншыя сродкі: праз КДБ, праз вярбоўку, праз дыскрэдытацыю, плёткі, злівы, якія яны робяць вось у дачыненні да няўрадавых арганізацый. Нагадаю, апошнія злівы ў дачыненні да «Вясны» адбыліся літаральна ўчора-пазаўчора.

Мы павінны разумець, што наша барацьба працягваецца. Я ўпэўнены, яна прынясе добры плён. І не трэба думаць, што мы працуем толькі самі для сябе. Мы працуем для Беларусі.